Column: Zo’n jaar dus…. Datum November 3, 2018

Op 5 januari werd het jubeljaar, 1250 jaar Deventer groots geopend aan de Welle. Vanwege het hoge water(!) kon de oorspronkelijke overtocht van Lebuïnes per bootje niet doorgaan. Afgelopen week ging ik met het pontje naar de overkant en het viel mij op hoe laag het water stond. Natuurlijk wist ik dat allang want de kranten staan er vol van. Het staat zo laag dat er zelfs explosiegevaar kan ontstaat door niet ontplofte bommen uit de tweede wereldoorlog.

Ter hoogte van het pontje aan de stadszijde kun je goed zien hoe laag het eigenlijk staat. Als je goed kijkt zie je er van alles liggen. Puinsteen. Oude fietsen maar ook …..beenderen. Ik denk dat het gaat om dierlijke botten. Wat ik me afvroeg is hoe dat daar terecht is gekomen en hoe lang het daar al ligt. Deventer is natuurlijk een historische stad van jewelste en het kan niet anders dan dat door de lage stand van de IJssel de rivier tegelijkertijd daarmee ook haar geheimen prijsgeeft.

En die gedachte zorgde er voor dat mijn fantasie op hol sloeg. “Hoeveel mensen, uit hoeveel landen in kleurrijke koggeschepen hebben Deventer in het verleden bezocht?” vroeg ik mezelf af. Dat zijn er vast heel veel geweest. Veel handelslui maar misschien ook wel immigranten die hun geluk wilden beproeven in de machtige Hanzestad uit die tijd. En tijdens het van boord gaan is er misschien wel een ring verloren gegaan of munten. Hoeveel tragedies maar ook feestelijkheden hebben zich afgespeeld in de spiegel van de IJssel?  “Het kan haast niet anders, Deventer bestaat 1250 jaar en alles valt samen” bedacht ik me ineens.

We hebben een fantastische zomer achter de rug met record temperaturen (overigens voorspellen weerwetenschappers de strengste winter sinds 100 jaar), de rente is historisch laag evenals de IJssel, Deventer heeft de eerste beeldbijbel, kiest de stad een nieuwe burgemeester, staat er een fantastische nieuwe bibliotheek en speelt KOWET de sterren van de hemel. Wat een jaar! Inmiddels komt het pontje er aan en kom ik langzamerhand terug in de realiteit.

De routine van het aanleggen van het personenbootje is altijd weer mooi om te zien, deurtje open, touw om de bolder, een vluchtige blik naar de wachtende mensen, deurtje weer open en valt vanzelf weer dicht, de pontbaas achter het stuurwiel, gas er bij in zijn achteruit om vaart te minderen en strak aanleggen. Hekje open, passagiers er af, boot leeg en we kunnen aan boord een kaartje kopen of laten knippen. Wat heerlijk overzichtelijk. Op naar de overkant. En kijkend naar die mooie IJssel, het prachtige IJsselfront, wat mij betreft de mooiste skyline van Nederland ( wie waakt over ons historisch erfgoed en over de hoogte van luchtbewerkingsinstallaties??). En nu de IJssel zo laag staat zie je nóg meer van de stad, want zo heb ik onze Wellemuur nog nooit gezien.

Ga kijken nu het nog kan. En verbaas je over ‘de geheimen ’van de IJssel. Straks gaat het weer flink regenen en sneeuwen en dan is je kans verkeken. Bovendien is het nog maar 2 maanden tot aan de jaarwisseling. Gewoon doen. Want zo’n jaar als dit jaar….

Rob de Jong
Deventer