Miep en Louise: vrijwilligers bij de Voorleesexpress Datum October 25, 2019

In de centrumbibliotheek staan vrijwilligers Miep en Louise gezellig te praten met Oona, moeder van het gezin waar Louise voorleest. ‘’Oona en ik hebben even samen rondgekeken in de bieb”, vertelt Louise met boeken in haar handen. Ze is een paar weken geleden begonnen als vrijwilliger bij de Voorleesexpress en het gezin van Oona is haar eerste ‘voorleesgezin’. 

De Voorleesexpress is een landelijke stichting die kinderen met een taalachterstand ondersteunt door hen te matchen aan een vrijwilliger. Deze vrijwilliger komt een half jaar lang bij het gezin thuis voorlezen om de taalontwikkeling en het leesplezier van de kinderen te stimuleren. In Deventer is dit initiatief opgepakt door de Bibliotheek en werken momenteel meer dan vijftig vrijwilligers als voorlezer. 

Het is mooi om te zien dat zowel Louise, die pas begonnen is als vrijwilliger, als Miep, die dit al vijf jaar doet, enorm enthousiast zijn over de Voorleesexpress. Beide vrouwen zijn met pensioen en willen hun vrije tijd graag vullen met dingen waar ze blij van worden. Beiden houden erg van lezen en hebben eerder voorgelezen op basisscholen. En beiden klopten aan bij de Bibliotheek voor vrijwilligerswerk. Miep vertelt dat ze in de krant las over de Voorleesexpress en direct geïnteresseerd was. “Ik ben dol op lezen dus ik dacht, ik wil voorlezen. Dat vind ik leuk!” Louise woont sinds kort in Deventer en meldde zich aan als vrijwilliger bij de Ulebelt en bij de Bibliotheek, twee plaatsen die haar aanspraken. “Eigenlijk ook om te integreren hier”. In een leuk gesprek bij de Bibliotheek vertelde de medewerkster dat de Voorleesexpress nog vrijwilligers kon gebruiken. “Dat sprak me aan, omdat het veel persoonlijker is, bij mensen thuis”. 

Voordat ze beginnen krijgen de vrijwilligers een training interactief voorlezen van de Voorleesexpress. “Bijvoorbeeld als het een beer is”, doet Louise voor met een hele lage stem, 
“kan je zo praten”. Vervolgens is het afwachten aan welk gezin je gekoppeld wordt. Voor Louise was dat spannend, de eerste keer. Maar het pakte goed uit. “De kinderen en de ouders willen heel graag”, vertelt Louise. "Als ik kom, zitten ze er al helemaal klaar voor. De jongste twee lees ik voor en met de oudste twee, die de boekjes te kinderachtig vinden, doe ik taalspelletjes. De zoon van Oona is best verlegen met praten, maar toen ik een mooie plaat meenam en hem liet uitleggen wat erop stond terwijl ik mijn ogen dicht had, raakte hij vanzelf aan het vertellen. En ik had een keer een boekje gevonden bij de kringloop over Beemsterkaas. Toen nam ik kaas mee om te proeven. Ze vonden het heel vies, zijn de zachte kaas van hun moeder gewend. Maar zo onthouden ze allerlei woorden over kaas. En ik deed er wat topografie bij: Waar ligt Deventer? Waar ligt Amsterdam? En waar ligt de Beemster?”

Miep, die nu bij haar vijfde gezin voorleest, heeft ook meegemaakt dat kinderen niet van lezen houden of, zoals veel jonge kinderen, de concentratie niet hebben. “Dan knip ik het uur in stukjes en gaan we niet alleen lezen, maar bijvoorbeeld ook lekker kletsen of knutselen... Dat vinden kinderen vaak wel leuk en dat helpt ook bij het leren van de taal, ook al hebben ze zelf niet door dat ze aan het leren zijn. En ik heb er ook veel plezier van”.  Miep heeft tot nu toe telkens een gezin gehad met een verschillende achtergrond. “Turks, Bengaals, Grieks, Somalisch... Dat vind ik heel leuk. Ik heb het nooit slecht getroffen. Ik verheug me er elke keer weer op. Ik was een keer gematcht aan een gezin in de Vijfhoek, wat best wel ver is voor mij op de fiets. Terwijl ik had aangegeven dat ik liever niet zo ver weg wilde. Ik ging altijd ’s avonds in het donker, soms in de kou en de regen. Vrienden zeiden, je bent gek. Maar het gezin maakte het helemaal goed.  Zulke lieve mensen en zo gemotiveerd om te leren. Daar doe je het voor!”

Louise heeft zo’n goede klik met het gezin van Oona, dat ze ook buiten het uur voorlezen contact heeft. Het gezin is kortgeleden vanuit Syrië naar Nederland gekomen en Louise wil hen graag helpen met de taal en de integratie. Ze vertelt dat haar interesse en betrokkenheid te maken heeft met haar eigen achtergrond. Als kind kreeg zij namelijk mee hoezeer haar ouders, die vanuit Indonesië naar Nederland waren gekomen, moesten wennen aan de Nederlandse cultuur. Miep houdt het wel bij het uur voorlezen per week en houdt het contact niet aan na het voorleestraject. “Ook al bouw je wel een band op. Maar omdat je telkens een nieuw gezin hebt kan je dat niet allemaal aanhouden. Dan zou ik nu met vijf gezinnen contact houden. Ik heb gekozen om één ding goed te doen en me daarop te focussen”. Het voorleestraject van twintig weken wordt vanuit de Voorleesexpress altijd mooi afgesloten met een foto, een cadeautje en een diploma voor de kinderen. De bedoeling is dat de vrijwilliger de ouders zodanig heeft geholpen en geïnspireerd dat zij zelf de taalontwikkeling van de kinderen kunnen blijven stimuleren. 

Het lijkt Louise en Miep leuk als er ook meer jongeren - bijvoorbeeld studenten - meedoen aan de Voorleesexpress, omdat nu bijna alle vrijwilligers in Deventer ouderen zijn. “Het is leuk om via de kinderen op de hoogte te blijven van de nieuwe dingen van deze tijd. Ik leerde van Oona’s dochter wat K-pop is”, vertelt Louise. “Maar jongeren kunnen weer anders aansluiten op de kinderen dan wij”. Miep wil graag benadrukken dat je dit werk op elke leeftijd kunt doen. “Ik ben 79 en doe het nog met heel veel plezier!”

Ben jij ook gek op lezen en het werken met kinderen en heb je een uurtje per week tijd? Bekijk de vacature van de Voorleesexpress in onze vacaturebank en meld je aan op http://www.voorleesexpress.nl/

-geschreven door Tessa Bregman

Wil jij je inzetten als vrijwilliger of vrijblijvend verkennen wat vrijwilligerswerk voor jou kan betekenen? Kijk op /www.vrijwilligersstad.nl